اطلس > شخصیت ها > ضد تکفیری > صائب عبد الحميد

صائب عبد الحميد

تاریخ انتشار: ۱۳۹۶/۸/۳۰ تعداد بازدید: 188

صائب عبد الحميد سال 1956 در شهر عانه کشور عراق متولد و در فضای اسلامی رشد و نمو کرد وی بعد از دوره لینساس در رشته فیزیک به تدریس روی آورد. در همین دوره تدریس مشهور شد که وی از مذهب سنی به مذهب شیعه تغییر مذهب داده است.



صائب عبد الحميد سال 1956 در شهر عانه کشور عراق متولد و در فضای اسلامی رشد و نمو کرد وی بعد از دوره لینساس در رشته فیزیک به تدریس روی آورد. در همین دوره تدریس مشهور شد که وی از مذهب سنی به مذهب شیعه تغییر مذهب داده است.

وی از محققینی است که در رد افکار و عقائد ابن تیمیه و وهابیت پژوهش کرده و کتاب نوشته است که آثار وی در نقد باورهای ابن تیمیه و وهابی ها عبارتند از[1]:

  1. ابن تيمية في صورته الحقيقة.
  2. ابن تیمیه حياته، عقائده.
  3. الوهابية في صورتها الحقيقية.
  4. أساس نظام الحكم في الاسلام بين الواقع والتشريع رؤية في التراث الفكري.
  5. تاريخ السنة النبوية.
  6. معجم مؤرخي الشيعة حتى نهاية القرن السابع الهجري.
  7. منهج في الإنتماء المذهبي.
  8. الزيارة والتوسّل.

صائب عبدالحمید در کتاب «ابن تیمیه حیاته و عقائده» علاوه بر آشکار کردن چهره واقعی ابن تیمیه آراء و تفکرات او را به بوته نقد کشیده و با استناد به ادله قرآنی و روائی و تاریخی، اشکالات آنها را بیان می کند.

صائب با استناد به شواهد مختلف از کتب ابن تیمیه بر این باور است که وی به شدت با شیعیان ضدیت داشته و پا را فراتر از استدلال گذاشته و با ادعای اجماع توهمی عقائد شیعه را تمسخر کرده و گاها به بزرگان شیعه همچون علامه حلی توهین کرده و ناسزا می گوید.

عبدالحمید در ص 217 و 218 کتاب خود، از ابن حجر عسقلانی نقل می کند که ابن تیمیه در رد علامه حلی دچار سه خطاء بزرگ شده است؛ اول اینکه در رد احادیثی که ابن المطهر آورده افراط کرده است و ثانیا احادیث خوب را هم به جهت اتکاء به محفوظات، رد کرده است و ثالثا در توهین ابن المطهر شیعی افراط کرده که به تنقیص امیر المومنین کشیده شده است.

صائب ریشه عداوت و دشمنی ابن تیمیه نسبت به شیعیان و امیرالمومنین علی بن ابی طالب را حب مروانیان و امویان دانسته و با استناد به شواهد تاریخی این مطلب را به اثبات می رساند. عبدالحمید در ص 243 تا 245 کتاب «ابن تیمیه حیاته و عقائده» یکی از کسانی که ابن تیمیه به او ارادت نشان می دهد شعبی است که طبق بیان ابن حجر عسقلانی در کتاب تهذیب التهذیب، شعبی یکی از دشمنان ولایت علی بن ابی طالب است. شعبی درباره حارث اعور همدانی یکی از یاران مولی علی می گوید: کان کذابا. چنین نسبتی به او چیزی دشمنی شعبی با مولی علی نیست کما اینکه ابن عبد البر درباره این مطلب می گوید: عاقبت شوم شعبی به جهت تکذیب مردی ( اعور) است که ابدا دروغ نگفته است بلکه دشمنی شعبی با حارث اعور به جهت شدت محبت او به امیر المومنین علی (علیه السلام) بوده است[2].

مولف کتاب«ابن تیمیه حیاته و عقائده» از جمله نشانه های اموی گری ابن تیمیه را چنین بیان می کند که وی اولین نفری است که درباره معاویه کتاب فضائل نوشته است[3]. فضائلی که علمای صالح آنها را دروغ بیان داسته اند کمااینکه از نسائی صاحب سنن در مورد فضائل معاویه سؤال شد گفت: لا اعلم له فضیلة إلا لااشبع الله بطنه، فداسوا فی حضنه او خصییه حتی قتلوه[4].

وی با شواهدی مختلف از کتب ابن تیمیه به این نتیجه رسیده است که وی با ادعای اجماع فضائل مختص امیرالمومنین علی علیه السلام مانند حدیث المؤاخاه، حدیث الطائر، آیة الولایه و حدیث الانذار، حدیث غدیر را رد کرده و آنها را دروغ می پندارد در حالی که اسناد مختلفی برای صحت این روایات وجود دارد.

عبدالحمید با تحقیق جامعی که در نوشته های ابن تیمیه کرده است بر این باور است که ابن تیمیه به جهتی دشمنی با مولی علی نه تنها فضائل او را نفی می کند بلکه نسبت هوای نفس و دوری از سعادت اخروی را به او نسبت می دهد. لذا می بینیمه ابن تیمیه در عبارتی می گوید علی جنگ جمل و صفین را با نظر شخصی انجام داده نه دستور پیامبر؛ او بود که ابتدا جنگ صفین را آغاز کرد و با مردم برای طاعت خدا نجنگید بلکه برای تعبعت از خودش جنگ کرد. بنابراین اگر کسی به بگوید معاویه ستمکار است ناصبی هم خواهد گفت (العیاذبالله) مولی علی ستمکار و ظالم است چون کسی که برای به دست آوردن حکومت بجنگند، مصداق علو در زمین و فساد در زمین است و این وضعیت فرعون است کما اینکه خدا می فرماید «تلک الدار الاخره نجعلها للذین لا یریدون علوا فی الارض  ولا فسادا و العاقبه للمتقین[5]» پس کسی که این حالت را داشته باشد اهل سعادت در آخرت نخواهد بود.

 

پی نوشت ها


[1]. https://ar.wikipedia.org/wiki/صائب_عبد_الحميد

[2]. تهذیب التهذیب، ابن حجر عسقلانی، ج 2/ص280.

[3]. صفدی؛ الوافی بالوفیات 4/ 324 ( کتب فی الاصول )

[4]. وافی بالوفیات  1/ 77 و سیر اعلام النبلاء 1/ 132

[5]. سوره قصص، آیه 83.    

  فرستادن مقاله چاپ مقاله
مطالب دیگر در این بخش

شیخ عبدالغنی بن اسماعیل نابلسی

شیخ محمد بن علوی السقاف

دكتر احمد راسم النفيس المصري

شيخ عبد الله بن محمد بن الصديق الغماري

شيخ أسامه محمود الأزهري

شیخ اکرم احمد برکات

شیخ محمد حسن هيتو شافعی

شیخ وهبي سليمان غاوجي حنفی

شیخ محمد عوامه

شیخ احمد محمود کریمه

شيخ علوي امين الخليل

شیخ ابوالمحاسن یوسف دجوی

امام موسی صدر

شیخ یوسف بن سید هاشم رفاعی

شیخ مأمون رحمه سوری

شیخ احمد الطيب

حاج ماموستا حسام الدین مجتهدی

شیخ شوقی ابراهیم علام

مولوی محمد امین صفدر

مولوی محمد عمر سربازی ملازهی

شیخ محمد متولی الشعراوی

شیخ عبدالملک سعدی

شيخ حسين حلمي ايشيق

شمس الدین محمد بن أحمد السفـّاريني حنبلی

آیت الله میرزا محمد حسن شیرازی

شيخ عبد الله أحمد کاظم يوسف

شیخ حيدر محمد كامل حب الله

محمد بن محمد مشهور به ابن الحاج

شیخ داود بغدادی نقشبندی

شیخ احمد الوائلی

مولوی عبدالخیر صمدانی فر

حمد الله جان الداجوی

دکتر شیخ عدنان ابراهیم

شیخ عبدالغنی غنیمی حنفی

آخوند احمد قربان پور

آخوند عبدالصدیق کشمیری

شیخ صالح المغامسی

محمد النوری الحاتمی

الشریف حاتم بن عارف العونی

شیخ یوسف نبهانی

ابوالحسن اشعری

شیخ علی جمعه

محمد امین ابن عابدین

شیخ خالد عبدالوهاب الملا

محمد الهذال العنزی

عثمان بن عبدالعزیز بن منصور

مولوی طارق جمیل

امام الحرمین جوینی

شیخ ماهر حمود

علوی بن احمد حداد

شیخ محمد العربی التبانی

نذیر احمد سلامی

عصام العماد

احمد حمدی صابونی

دکتر صالح الوردانی

عبدالحلیم محمود

شیخ محمود محمد شلتوت

آیت الله ناصر مکارم شیرازی

علامه سید محسن امین

آیت الله نجم الدین طبسی

آیت الله سید کمال حیدری

صائب عبد الحميد

آیت الله جعفر سبحانی

محمد عابد سندی انصاری

محمد المسعری

عثمان بن سند بصری نقشبندی

محمد انور شاه کشمیری

خلیل احمد سهارنپوری

محمد بن علوی المالکی

سمهودی

محمود سعید ممدوح

عمر عبدالله کامل

علی بن عبدالکافی سبکی

رمضان البوطی

حسن سقاف

احمد زینی دحلان

سلیمان بن عبد الوهاب

محمد عبده یمانی

احمد بن محمد بن صدیق حسنی غماری

سید احمد زینی دحلان

شيخ محمد زكي إبراهيم

محمد زاهد الکوثری

حسن فرحان مالکی

عبدالله تلیدی

محمد راتب نابلسی

محمد طاهر کردی

محمد سقاف

عیسی بن مانع حمیری

عبدالله هرری

ابوبکر عدنی بن علی مشهور

عبدالعزيز عرفة السليمانی

حبيب علي جفری

سعید عبداللطیف فودة